Tijdens de voorbespreking zitten er dan ook vier nerveuze gezichten om de tafel. Mylène: "Ik vind het in ieder geval best spannend." Hoe gaat Zoë de deelnemers uit groep 6 instrueren? Op welke momenten moet je extra goed opletten dat er een vraag in de PDA 'oppopt'? En hoe begeleid je de kinderen het beste? Plusklas leerkracht Inge Does ("Als je een groepje begeleidt, is het heel belangrijk dat jij de route kent, want ook een PDA kan een keer uitvallen.") zet alle puntjes nog even op de ‘i'.

De PDA speurtocht is het resultaat van een wekenlange samenwerking tussen de vier leerlingen, juf Inge en Paul Veringa, drijvende kracht achter het PDA project. Maar de tocht zelf is volledig door de plusklasleerlingen uitgezet. Otto: "Door in de buurt van de school rond te lopen en goed om ons heen te kijken, hebben we vragen verzonnen. We hadden er eerst heel veel, maar hebben de tien beste uitgekozen." Volgens teamgenoot Tom was "het soms best lastig om vragen te verzinnen. Je moet echt op alles letten." Bijzonder is dat de leerlingen de vragen ook zelf in de PDA hebben geprogrammeerd. Mylène: "Toen we eenmaal wisten hoe het moest, was dat niet zo moeilijk."

Inmiddels is het tijd voor Zoë om de leerlingen van groep 6 uit te leggen wat de bedoeling is. Aan de hand van een door Tom verzorgde PowerPoint presentatie, licht ze de speurtocht toe en wordt het gebruik van de PDA's gedemonstreerd. Zoë: "Het is heel belangrijk dat jullie de PDA met de goede kant - de plek waar het GPS signaal binnenkomt - omhoog houden. Als je dat niet doet of bijvoorbeeld een vinger op die plaats houdt, verlies je het GPS signaal. Dan verdwijnt de route uit beeld en poppen de vragen niet meer op."

Dan is het tijd voor het ‘officiële' startschot. De leerlingen - verdeeld in zeven groepjes van vier - rennen enthousiast het schoolplein op, waar meteen de eerste vraag in beeld komt: ‘Tel alle grijze stoeptegels van het schoolplein'. Een rekenvraag, die achteraf door de meeste kinderen tot de lastigste opdracht van de hele tocht wordt bestempeld. Gelukkig mogen ze daarna ‘de wijk in' en blijkt meteen de meerwaarde van de PDA: "Dit is veel leuker dan een speurtocht op papier. We kunnen via de gele pijl op de PDA precies zien hoe we moeten lopen," vindt een deelnemer. Ondertussen horen argeloze buurtbewoners enthousiaste kreten vanuit andere groepjes deelnemers: "Hij ploept, hij ploept!" En inderdaad: er is een nieuwe vraag op het beeldscherm verschenen. Dit keer moeten de kinderen vertellen hoe ze over een aantal beelden denken die op een dak staan. De organisatoren hebben daarbij aan alles gedacht, want het is niet toegestaan om de vraag met ‘lelijk' te beantwoorden. Vervolgens schatten de deelnemers aan de hand van een meerkeuzevraag in, hoe hoog het hoogste huis aan de overkant van de straat is. "Ik ben mijn liniaal vergeten", wordt in een van de groepjes geroepen. Gelukkig is het de bedoeling om als team één antwoord te formuleren. Hoewel, gelukkig? Het blijkt nog best lastig om tot een gezamenlijke oplossing te komen. Eén groepje verzint echter een bijzonder creatieve oplossing: "We gaan gewoon stemmen en het antwoord met de meeste stemmen, wordt het!"

Naarmate de speurtocht vordert, blijkt dat samenwerken erg belangrijk is, want het is de bedoeling dat de teams één antwoord per vraag invoeren. Een leerling: "Dat we hebben leren samenwerken vond ik zelf het leukste. Soms was dat moeilijk, vooral bij die vraag over het gedicht. Er hing een gedicht in een raam en we moesten de hoofdgedachte weergeven én een nieuwe titel verzinnen, maar we wilden allemaal iets anders. Uiteindelijk hebben we, door veel met elkaar te praten, toch een goede titel verzonnen: Ongeluksdag." Nadat er negen vragen zijn beantwoord, is het tijd om de school weer op te zoeken. Daar wacht een verrassing in de vorm van een volgende vraag: hoe komt de school eigenlijk aan de naam ‘Paradijsvogel'?

Bovendien moeten er binnen de school nog twee opdrachten worden afgerond. Zo proberen de groepjes - ver weg van elkaar, zodat er niet afgeluisterd kan worden - zoveel mogelijk woorden uit het woord Ooievaarstraat te ‘destilleren'. De tocht wordt bovendien virtueel voortgezet, want in het ict lokaal wordt via Google driftig gezocht naar zo veel mogelijk namen van bekende dichters. "Ik ken geen dichters, maar ik heb een website gevonden waar 'Bekende dichters' boven staat. Dat zal dus wel kloppen," zegt een deelnemer. Als alle vragen zijn beantwoord, presenteren Otto en Mylène gezamenlijk de antwoorden. Mylène: "Ik vond het heel erg leuk om een presentatie te geven. Helemaal niet eng!"

Nadat alle speurtochtdeelnemers hun klas weer hebben opgezocht, bespreken Tom, Zoë, Otto en Mylène de dag met juffrouw Inge en projectleider Paul. Otto is, net als de anderen, heel positief: "Ik wil dit zeker nog een keer doen, maar dan voor mijn eigen klas!" Het begeleiden van een groepje is ze allemaal meegevallen. Zoë: "Het was net alsof ik met mijn vrienden op pad was." Wel hadden ze soms ruzie over wie de PDA mocht vasthouden. Ik heb geprobeerd om ze daarbij te helpen door een volgorde aan te geven", zegt Tom. Alle vier de plusklassers vinden dat ‘geduld hebben' de belangrijkste les is. "Ik moest soms moeite doen om rustig te blijven en het antwoord niet voor te zeggen. Ze deden er zo lang over," verzucht Zoë.

Over het antwoord op de vraag van Projectleider Paul ("Zouden jullie me nog een keer willen helpen om een PDA-speurtocht uit te zetten?") hoeven de plusklassers niet lang na te denken: een enthousiast ‘Ja!' klinkt uit alle vier de monden.